yrkir titill svhv2019.

Ný ljóð

 

Að faðma tré

Tilmæli eru frá ríkisskógum
um að gott geti verið að faðma tré
á þessum síðustu og verstu tímum
þegar vá krýnir veröld víða
og leggur ósýnileg í fjötra.

Frá barnæsku lagði oft ég kinn
að hrjúfum berki
umfaðmaði stofn með augu lukt
hlustaði á vatnsæðar
fann mínar rætur renna djúpt
með jarðbundnum trjárótum
þyrst sálin teygaði ljós
frá himni með greinum
hugur hvarf í árhringi
húð nam kælu og vöxt
dró að mér ilm jarðar
mold við skjól.

Nú stend ég í kófi
með vanga þétt við börk
finn tréð titra
og sveigjast fínlega
undan gjólunni
skynja styrk og lengd stofns
milli himins og jarðar
styrkja mig og róa
jarðtengja óöryggi
og sefa ótta.

 

Við trjáfaðmandi furðuverur
getum nú opinberlega
og alveg blygðunarlaust
þrýst okkur að lífstofnum og hvílst.

 

 

Andartak þitt

Annastu andartök þín
stígðu sporin hægt
réttu fram opinn lófa
í kæfandi tómið
sem mun flytja
snertingu þína
andartak þitt
yfir víðáttuna
til systkina þinna
í frjálsu falli hugans
svo á himni og á jörðu.

Annastu andartök þín.

 

Sótti

Ég fordæmi þig
fyrir að halda ekki
tveggja metra regluna
virða ekki þá fjarlægð
sem þér er mæld

fyrir að ráðast inn í rými mitt
og smita það
vítaverðu andvaraleysi

það liggur í loftinu
nú er allt ónýtt og ég berskjölduð.

Er

Hvað veit ég?
Ekki neitt.
Ég veit ekki neitt.
Ég er.
Ég bara er.

Geri mitt besta á hverjum tíma.
Spila eftir eyranu.

Er.

 

 

Leið 57

Tók leið fimmtíu og sjö úr hjónabandi austur á landi
stökk af vagninum í Mjóddinni með allt mitt hafurtask
eftir nestisstopp á miðri leið við mörk fljóts og hafs

ruddist sem ísbrjótur gegnum hverja hindrun í vegi
með társtokknu harðfylgi

allt tókst sem til var efnt
fór þó um margt öðruvísi en ætlað var

löngu kunn staðreynd;
maður fær aldrei nákvæmlega það sem beðið var um

í heilanum æðandi hugsanalestir á tugum samsíða spora
spurning um að setja samgöngubann á þetta svarta suð

hef nú ráfað eins og uppvakningur um veröldina í mánaðavís
beðið eftir að lífið kæmist á sporbaug um hjartafrið að nýju

enn á fleygiferð eftir veginum sem ég legg jafnharðan
og veit ekkert hvert liggur - hann vindur sig í brekkur og hlykki
þetta er minn vegur, minn farkostur og ég er við stýrið

 

 

 

Fleiri ný ljóð eru geymd í vorkomunni.